Het Revolutionaire vuur uit Tunesië is ook ontvlamd in het dictatoriaal geregeerde Egypte. Duizenden Egyptenaren zijn vandaag de straat opgegaan om te protesteren tegen het regime van president Mubarak. De guardian houdt, net als anderhalf jaar geleden in Iran, live de updates bij over de demonstratie, ook via de tag #25 jan op Twitter en via live videobeelden is het nieuws over Egypte te volgen.
Maar wat maakt het protest in Egypte zo bijzonder?
In de eerste plaats is het protest van vandaag het grootste sinds het aantreden van president Mubarak dertig jaar geleden. Verder is het opvallend dat de grootste oppositiepartij, de Moslimbroederschap, niet achter de demonstratie zit, maar de eerste oproep tot demonstreren komt van Egyptenaren die de ‘dag van de politie’ aangrepen om te protesteren tegen het regime. Beïnvloed door de Tunesische ontwikkelingen en om Khaled Said niet te vergeten. Deze Egyptenaar is in juni vorig jaar door politieagenten doodgeslagen vanwege een video over een drugsdeal van politieagenten. Op onderstaande video zijn protesten te zien vlak na de moord op Said…
De (inter)nationale impact van de demonstratie is dit keer veel groter. Niet duizend demonstranten, maar duizenden verdeeld over vele steden in Egypte en verbonden met de ontwikkelingen in de Arabische wereld zoals op Twitter wordt geschreven:
Yesterday we were all Tunisians. Today we are all Egyptians. Tomorrow we will all be free. via @SuperAmar #Jan25
Al te reëel is dit optimisme niet. De Tunesiërs demonstreren nog steeds voor een gezuiverde tijdelijke regering die verkiezingen kan uitschrijven. Vrijheid om te demonstreren is bereikt, maar met als effect chaos en anarchie op regeringsniveau. Er wordt bericht dat Mubarak’s zoon en gedoodverfde opvolger, Gamal Mubarak naar Londen is gevlucht, volgt zijn vader Hosni Mubarak binnenkort? Voer voor speculatie. Wat in ieder geval duidelijk is dat er een breed gedragen onvrede heerst in Egypte. Zowel de arbeiders uit Mahalla als de ontevreden jeugd uit de grote steden demonstreerden. Zoals afgelopen zondag verwoord werd in een reportage in de Guardian…
“If youth in Cairo and Alexandria are connecting with Mahalla, then the government knows it is in trouble.”
Maar er moeten niet alleen door de Arabische machthebbers lessen worden getrokken uit de protesten in Tunesië, Algerije, Egypte, Jordanië, Kuweit en Jemen maar ook door de westerse landen die deze autoritaire leiders steunen. Veel machthebbers in het Midden-Oosten zoals Hosni Mobarak worden gesteund door het westen zodat islamitische oppositiepartijen niet de macht grijpen en het land misschien veranderen in een kalifaat. Maar nu blijkt dat de protesten in Tunesië en ook in Egypte veelal zijn ontstaan vanwege economische motieven. Maar waar in Iran, anderhalf jaar geleden, het westen zeer kritisch het islamitische regime bekritiseerde zijn deze geluiden veel minder luid als het gaat om het bekritiseren van machthebbers in Tunesië, Egypte of Jordanië. De macht van de Arabische straat toont ook de dubbele houding van het westen.
Gearchiveerd onder: commentaar getagged: | dubbele houding westen,Egypte
Verrastten de protesten jou? Of broeide dit al langer?
Dit heeft me zeker verrast, zoals velen (ook vele kenners van het M-O hadden deze uitbarsting niet zien aankomen) Toen ik vier jaar geleden in Caïro was had je de beweging Kifaya (genoeg) en Ayman Nour (presidentskandidaat die lang heeft vastgezeten) en wat bloggers die zich tegen Mubarak verzetten maar allemaal heel kleinschalig. Wellicht verklaart dit iets: Egyptenaren kan je met drie woorden omschrijven, ‘inshallah’ (als God het wil) ‘bukra’ (morgen) en ma3less (het maakt niks uit) zo hebben ze dertig jaar lang onder Mubarak geleefd en ook onder Nasser en Sadat (ook repressief bewind). Dus Egyptenaren kunnen onvrede lang voor zich houden maar door de gebeurtenissen in Tunesië kregen ze de spirit en groeide het kleine verzet, wat er altijd wel geweest is, uit tot deze gebeurtenis. Het feit dat de Tunesische bevolking de president heeft verjaagd , de macht van de Arabische straat, draagt natuurlijk wel bij aan het doorzettingsvermogen van de Egytenaren.