Focussen op Afghanistan of Pakistan..?

Swat vallei in Pakistan waar vanaf mei met veel geweld de Taliban wordt verdreven

In deze tijd van engament moeten landen meer met elkaar gaan samenwerken, aldus Obama in zijn VN speech.  Maar wordt er ook samengewerkt voor een nieuwe wereldwijde strategie voor Afghanistan en Pakistan?
In een artikel van New York Times blijkt dat er een nieuwe Amerikaanse strategie in de maak is die zich meer  focust op de strijd tegen Al Qaida; in plaats van de bestrijding van de Taliban.

De corruptie rond Karzai tijdens de verkiezingen in Afghanistan is een belangrijke reden voor het verleggen van de prioriteit.  Obama heeft zijn bondgenoot in de strijd tegen de Taliban verloren.  Het volmondig steunen van de Afghaanse president zal alleen maar meer Afghanen in de handen van de Taliban drijven. Het is dan ook niet vreemd dat de rapporten van de Amerikaanse generaal Mc Chrystal niet het bestrijden van de Taliban als wapenfeit hebben, maar het beschermen van de Afghaanse bevolking en het beheersbaar maken van het conflict. Oftewel: de oorlog in Afghanistan kan niet gewonnen worden. Daar kwamen de Engelsen en Russen decennia eerder ook al achter.

De straten in Teheran kleuren voor even groen

De tegenstanders van het Iraanse regime leken uitgespeeld. Vele belangrijke figuren binnen de oppositiebeweging werden opgepakt en getuigden via een overduidelijk showproces hun spijt over het ophitsen van de menigte. Maar deze menigte- de Iraanse stedelingen-  hebben helemaal geen leiders nodig om de straat op te gaan. De woede (zie filmpje BBC) over het huidige bewind van Ahmadinejad is zo groot dat opnieuw honderdduizenden Iraniërs hun leven wagen.

De officiële betoging op Al-Quds (Jeruzalem) dag is dit keer de aanleiding. Want waar veel Iraniërs genoeg van hebben is dat Ahmadinejad en consorten de wereld de schuld geven  van alle problemen (Israël in dit geval) en de chaos in eigen land bagatalliseren. Zo vertelde Ahmadinejad in een interview met de Amerikaanse NBC bedroefd te zijn over de slachtoffers die vielen tijdens de demonstraties maar meldde er gelijk bij dat er meer politie en burgerwachten omkwamen.  Tegemoet komen aan zijn tegenstanders lijkt niet aan de orde.

Heeft Karzai afgekeken van Ahmadinejad?

Volgens Westerse bronnen hebben aanhangers van Karzai (foto) honderden nep-kiesbureaus gecreëerd, hetgeen honderdduizenden niet-bestaande stemmen opleverde. Foto ANP

De grote publieke verontwaardiging rond de fraudeleuze verkiezingsuitslag in Iran staat in schril contrast met de berichten over fraude in Afghanistan. In Iran gingen honderdduizenden mensen de straat op nadat er bij de verkiezingen van 12 juni duidelijk gesjoemeld was met stemmen. De media berichten uitvoerig over het grove geweld tegen de demonstranten en westerse leiders hebben uiteindelijk president Ahmadinejad niet gefeliciteerd met zijn overwinning.

In Afghanistan blijkt er ook grootschalig gefraudeerd te zijn bij de presidentsverkiezingen van 20 augustus. Maar waar de verkiezingen in Iran in het westen bekend staan als pseudo-verkiezingen en er met (enige) minachting gesproken wordt over de islamitische heerschappij, zijn de verkiezingen in Afghanistan nodig voor de legitimiteit van de NAVO troepen.

Hoe lang nog protesteren in Iran..?

Moeder van Neda herdenkt haar dochter

Het protest in de straten van Teheran is weer opgelaaid.  Een paar duizend moedige Iraanse burgers herdachten in de sjiitische traditie de veertigste sterfdag van Neda Agha Soltan en met haar de vele andere doden die vielen na de presidentsverkiezingen. Ondanks dat vreemdzame demonstraties bij wet niet verboden zijn trad het regime hard op. De Mosalla moskee waar Iraniërs wilden samenkomen werd afgegrendeld en presidentskandidaat Mousavi werd verboden om Koranteksten voor te lezen. Op straat regeert de knuppel en de zweep van de (vrijwillige) politiemachten.

Het is om moedeloos van te worden.  Iedereen met een beetje gevoel voor rechtsorde gunt de Iraanse bevolking een ander regime of op z’n minst een meer democratisch regime. Maar wanneer gaat dat plaatsvinden? “Onze enige hoop is het geruzie binnen het regime, maar welke kant het opgaat weten we niet”, zo vertelde een Iraanse vriendin mij telefonisch. Behalve de tweedeling tussen de hervormingsgezinde en de conservatieve machten, is er ook nog een conflict tussen president Ahmandinejad en de Opperste Leider Khamenei.

Iran houdt mij nog veel bezig. Zes weken lang heb ik er rondgereist. De duizenden feestvierende Iraniërs vlak voor de verkiezingen; al toeterend door de straten van Teheran zwaaiend met de Iraanse vlag (Ahmandinejad-aanhangers) of gekleed in het groen (Mousavi-aanhangers). Maar een paar dagen daarna de ontgoocheling, woede en vastberadenheid om met gevaar voor eigen leven te protesteren tegen de staatsgreep binnen het regime. Want dat is er eigenlijk gebeurd. 

 

Twee winnaars?

Zowel Ahmadinejad als Mousavi zijn met ruime meerderheid gekozen als nieuwe president van Iran, tenminste dat claimen beide presidentskandidaten. De keiharde taal tijdens de televisie debatten, de demonstraties op straat en nu de ‘dubbele uitslag’ lijken het land in tweeën te hebben gedeeld. Aan de ene kant de conservatieven met huidig president Ahmadinejad en op de achtergrond -maar met de touwtjes in handen- Ayatollah Ali Khamenei, daar tegen over presidentskandidaat Mousavi, oud-president Khatami en op de achtergrond de puissant rijke oud-president Rafsanjani.

Gelaagde samenleving

Honderden vrachtwagens achter elkaar- de motor al lang afgezet- kondigden de smalle grensovergang aan tussen Turkije en Iran. De Turkse douaniers raken van dit schouwspel niet in paniek; integendeel ze gaan rustig eten. De lunchpauze van hun Iraanse collega’s was anderhalf uur geleden, het tijdverschil tussen beide landen maakt de doorgang bij de grens er niet sneller op.

In de stromende regen rennen de chauffeurs, krant boven hun hoofd, naar verschillende douaniers om zoveel mogelijk handtekeningen te verzamelen. Te midden van de chaos verschijnt een Iraanse toerist, die door zijn kledij en vreemde manoeuvres de wachtenden aan het lachen maakt, boven op de berg wordt dit tafereel gade geslagen door de strenge blik van de opperste leider Khomeini en zijn opvolger Khameini.

Dansen ter verbroedering

grensovergang Syrië- Turkijë

De overgang was best groot. Van het slaperige Syrische stad Qamsihli -al lopend naar de Turkse grens te midden van de vele Koerden die gezien de vele stempels in hun paspoort familie aan beide zijde van de grens hebben wonen- naar een jongerenfestival in het historische stadje Mardin. Tien dagen geleden nog in het nieuws vanwege de brute moordpartij op een bruiloft waarbij vierenveertig mensen omkwamen waaronder de bruid en bruidegom. Zoals dat gaat bij dit soort opzienbarend nieuws reageert iedereen geschokt maar denkt ondertussen, ‘ach ja, Oost-Turkije; achterlijk gebied’, overigens denken veel Turken (in West-Turkije) ook zo.

Bewondering, jaloezie en pleziertjes

Nationaal Museum Beiroet- Libanon

Voor veel jongeren in het Midden-Oosten is het leven al uitgestippeld. Je beoefent misschien niet hetzelfde beroep als je vader, maar veel kansen op een betere toekomst dan de vorige generatie zijn er niet. Diegene die tegen dit deterministische levensscenario ingaan pik je er zo uit; ze spreken een vreemde taal!

Het spreken van een andere taal werkt als een bevrijding. De vaak beperkte leefomgeving met conservatieve denkbeelden gebaseerd op eeuwenoude tradities wordt aangevuld met een nieuwe wereld. Het leren van een taal is niet alleen een andere woordenschat en grammatica eigen maken; het opent ook een nieuwe leefwereld met eigen gebruiken, tradities en denkbeelden.

Hou de hond hongerig; zodat je hem kan controleren

Hafez Assad, voormalig president op de campus van de universiteit van Damascus

De fascinatie voor het ‘hoe’ in een dictatoriaal land blijft me bijna obsessief bezighouden. Maar ik weet mijn nieuwsgierigheid te bedwingen en loer naar het juiste moment om het over dit delicate punt te hebben. De ene Syriër wordt na wat alcohol loslippiger, de ander na drie uur discussiëren, waarbij eerst een hele rits conspiracy theorieën de revue zijn gepasseerd -zoals de theorie dat Osama Bin Laden eigenlijk een spion is voor de CIA of liever nog de Mossad (Israëlische geheime dienst) want als hij echt een heilige oorlog tegen de zionisten en haar bondgenoten voert waarom heeft hij dan niet Tel Aviv opgeblazen- maar het beste ‘werkt’ om tijd te investeren in Syriërs en vriendschappen op te bouwen.

Hadim is heel serieus als hij mij- na een twee uur durend openhartig gesprek- meedeelt dat ik misschien wel een spion ben. Het is namelijk de eerste keer in zijn leven dat hij al tijdens de derde ontmoeting zo open is tegenover een ‘wildvreemde’ en hij weet niet of dat een goed teken is. De student Engels is zeer cynisch over politiek en de vermeende hoopgevende veranderingen in zijn land. Het regime laat volgens Hadim alleen de teugels wat vieren. “Zo houden ze de illusie levend dat er wat veranderd is; dat er een beter perspectief is”.

Iran in Syrie

 

Het visum voor Iran is binnen! Met de negatieve verhalen van Engelse, Tsjechische, Duitse en Canadese reizigers in mijn achterhoofd -die vergeefs hebben gewacht op het krijgen van een visa- ging ik drie weken geleden de schitterende in blauw mozaïek betegelde Iraanse ambassade in Damascus binnen. De ambtenaar gaf mij vijftig procent kans. Waarom de een wel en de ander niet het visum krijgt wordt niet opgehelderd. Maar daar maal ik niet om, na het betalen van zeventig euro kan ik zonder problemen een maand lang reizen door Iran, nu wel oppassen dat mij niet hetzelfde vergaat als Amerikaans-Iraans journaliste Roxana Saberi die twee weken geleden vanwege spionage activiteiten werd vastgezet en (nog) niet is vrijgelaten.